Voor veel mensen voelt de zomer als vrijheid. Zon, terrasjes, vakanties, lange avonden, tijd voor elkaar. Maar voor anderen doet de zomer precies het tegenovergestelde. Ze maakt stil. En net in de stilte kan iets beginnen spreken wat de rest van het jaar ondergesneeuwd blijft.

Deze ochtend werd ik daar zelf mee geconfronteerd. Ik keek uit naar een afspraak. Niet alleen omdat die afspraak op zich zo bijzonder was, maar omdat ze kleur gaf aan mijn dag. Plots was de dag leeg. En terwijl ik daar zat, voelde ik hoe snel een leegte zich kan vullen met iets heel anders: eenzaamheid.

Niet omdat er niemand bestaat. Niet omdat niemand om je geeft. Maar omdat de structuur wegvalt die je normaal draagt.

Voor veel mensen is de zomer precies dat. Collega's zijn met vakantie. Vrienden trekken eropuit. Activiteiten vallen stil. Vaste ritmes verdwijnen. Ook ik merk dat. Tijdens het academiejaar ga ik acht tot twaalf uur per week naar de kunstacademie. Dat lijkt misschien niet veel maar dat zijn uren die mijn week adem geven. Mensen ontmoeten. Creëren. Ergens naartoe leven.

Wanneer dat wegvalt ontstaat er ruimte. En ruimte is niet voor iedereen hetzefde als rust. Voor mensen met een traumatische voorgeschiedenis kan ruimte een vergrootglas worden. Emoties die maandenlang op op de achtergrond bleven krijgen ineens meer plaats. Oude eenzaamheid. Verlatenheid. Het gevoel echt nergens thuis te horen. Niet omdat de zomer dat veroorzaakt, maar omdat ze minder afleiding biedt. Dat is iets wat we vaak onderschatten.

We vragen elkaar waar we op vakantie gaan.

We tonen foto's van stranden en bergen.

Maar zelden vragen we: "Hoe is de zomer eigenlijk voor jou?"

Misschien is de zomer voor sommigen geen periode van opladen, maar van volhouden. En dat verdient evenveel begrip. Misschien helpt het om te weten dat eenzaamheid niet betekent dat er iets mis is met jou. Soms betekent het gewoon dat een oud stuk in jezelf opnieuw voelbaar wordt wanneer het leven trager gaat.

Misschien vraagt die leegte niet onmiddellijk om gevuld te worden. Misschien vraagt ze eerst om gezien te worden. En misschien is dat wel de moeilijkste opdracht van de zomer: niet voortdurend proberen te ontsnappen aan de stilte, maar af en toe luisteren naar wat de stilte je wil vertellen. Want soms is de leegte geen vijand. Soms is ze een oude wonde die zachtjes op de deur klopt.

En misschien leest iemand dit vandaag wel niet voor zichzelf, maar voor iemand die hij of zij kent. Iemand voor wie de zomer geen zorgeloze tijd is. Je hoeft dan niet met oplossingen te komen, je kan de eenzaamheid niet wegnemen. Maar een klein gebaar kan een wereld van verschil maken. 

Een eenvoudig berichtje: "Ik moest aan jou denken."

Een onverwachte uitnodiging om samen een koffietje te drinken.

Even laten voelen: "Ik ben je niet vergeten."

Een wandelingetje.

Want waar trauma vaak ontstaat in een ervaring van alleen moeten dragen, kan herstel soms beginnen met iemand die heel eenvoudig laat voelen: "Je bent niet alleen."

"Hoe is de zomer eigenlijk voor jou?"